Albanië - roadtrip Ohrid naar Gjirokaster

Hé allemaal,

We zijn vanavond veilig aangekomen in Gjirokaster en weer terug in Albanië. Het was wel een ritje, 265km! Dit was gelukkig de langste rit die op het programma stond.

Vanmorgen om 9u uitgecheckt en naar de bakker voor broodjes. Half 10 reden we weg. De eerste stop was het bekende klooster Sveti Naum, de must-see van Ohrid. Gelukkig maar 45 minuutjes rijden. We hadden de pups goed voorbereid op de weg, verteld dat deze weer vol haarspelden zou zitten en dat als Skye zich niet lekker voelde het meteen aan moest geven en wij zouden stoppen. Goede voorbereiding is het halve werk zeggen we maar. Helaas kwam de Kotsnami vandaag echter vanuit de andere helft en besloot Marshall dat de auto symmetrisch moest ruiken. Vreemd genoeg hebben mama en papa geen last van reisziekte dus we laten het aan de oma's en opa's over om uit te vechten uit welke hoek deze genen komen, we lezen het wel in de comments!

Na een korte pitstop waar Ferrari nog wat van kan leren (lang leve vochtiger doekjes, de ondergewaardeerde duktape van jonge gezinnen) reden we weer schoon-ish de laatste 5min (! want timing is wel een sterk punt van de pups...) naar Sveti Naum. Daar aangekomen vonden we het kloostertje zelf eigenlijk een beetje tegenvallen; misschien omdat hij zoveel opgehypet wordt. Het was erg druk met toeristen, je kon er namelijk ook zwemmen, en hoewel het klooster wel mooi is, is het niet erg groot. Ik denk dat hij in z'n geheel makkelijk een keer of 5 in de Grote Kerk van Edam past. Naast nog een aantal kleinere kerkjes die op het terrein staan kun je ook met een roeiboot (je hoeft gelukkig niet zelf te roeien) de bronnen van het Ohrid-meer bezoeken. Dit tochtje was wel heel leuk, duurde een klein half uurtje en we voeren over kraakhelder water dat zo helder was dat we het konden drinken (ja, hebben we gedaan). Het water is zo helder dat de bootjes leken te zweven!

Uurtje rondgelopen, laatste Denars uitgegeven aan water en slik voor onderweg vertrokken naar Korçë, de eerste grote(re) stad in Albanië. Grensovergang was nu heel rustig en na een klein uurtje rijden konden we parkeren in Korçë. Veel mensen doen een dagtripje hierheen vanuit Ohrid. De stad heeft een vrij grote en indrukwekkende Orthodoxe Basilica en een marktje. Hier hebben we ook meteen geluncht. 

Na Korçë ging de route door naar Përmet. Volgens Google zou dit stuk bijna 3u moeten duren, gelukkig hadden we gezien dat we halverwege bij een camping konden stoppen om wat te drinken en te wisselen van bestuurder. Er was hier zelfs een speeltuintje, cijfer 5+ volgens de Paw Patrol, beetje saai maar alles was op dat moment beter dan niets. Dit stuk van de route (Korçë - Përmet) zou een van de mooiste stukken weg van Albanië moeten zijn. Nu hebben we niet alle wegen van Albanië gezien, maar dit stuk is werkelijk adembenemend! Je rijdt continu over bergen en door valleien en je vergeet al snel dat je de hele tijd haarspeldbochten aan het nemen bent. De weg zelf is dan wel bochtig en smal, maar wel grotendeels zonder gaten en in ieder geval vandaag rustig waardoor rijden best soepel ging. Zelfs de tablet mocht af en toe uit, wat ze erg fijn vond want ze moest overuren draaien vandaag, en hebben de pups uit het raam gekeken. Dit laatste heeft waarschijnlijk ook geholpen als Kotsnami-preventie-systeem want na de eerste golf van vannochtend hebben we geen akkefietjes meer gehad. En we hebben foto's en kunnen bewijzen dat zelfs mama het achter het stuur naar d'r zin heeft gehad, ondanks de verschillende afgronden.

Rond half 7 kwamen we aan in Përmet. Stadje heeft niet heel veel behalve een door mama gevonden goed restaurantje en, heel belangrijk voor onze Geoloog-pup-in-opleiding Marshal-1-steen-per-hotel-gaat-mee-naar-huis, de grootste kei van Albanië! Het hele stadje is om deze kei heen gebouwd. Helaas voor Marshall mochten we hem niet meenemen in verband met de bagage-limieten van KLM/Transavia (moet opa Abby toch maar eens wat aan doen, aldus Marshall, iets wasr mama zich om niet nader verklaarde reden bij aansluit 😜 Dus opa...).

Kei gezien, gegeten, ge-uno't en weer ingestapt voor het laatste uurtje naar Gjirokaster. Het was ondertussen donker geworden en Albanezen vinden het dan blijkbaar fijn om met groot licht over de pas naar huis te scheuren. Chauffeur Papa heeft toch slechte ogen en daar geen last (meer) van (geintje). Volgende keer wel een laskap mee voor nachtritten door dit land! 

Zes koeien, verschillende al dan niet bepakte ezels en een paar nachtwandelende Albaneze families op de snelweg later (allemaal onverlicht!) reden we Gjirokaster binnen. De dag had nog 1 verrassing in petto: na de normale weg mochten we het laatste straatje nog door: het eerste stuk met een helling van 40 graden waarbij mama al begon te piepen, het tweede stuk helling van iets minder graden maar nu slechts een paar cm breder dan Sara, waarbij er geslalomd mocht worden om lantaarnpalen rechts en brandtrappen links en op bestemming aangekomen (mama was nu aan het loeien) en als klapper op de vuurpijl een reversed hellingproef met aan één zijde een muur en aan de andere zijde een richel met val van een meter of drie, 20cm breder dan Sara, met een gillende mama als parkeersensor op de passagiersstoel! Dankzij papa's gebrek aan verstand / angst / inzicht / stupiditeit / vertrouwen in de verzekering (doorhalen wat niet van toepassing is, meerdere antwoorden zijn mogelijk) en begeleiding van de verhuurster waar ze in de Amsterdamse haven nog wat van kunnen leren, Sara de auto schadevrij ingeparkeerd. Zo zie je maar, Panda's zijn beter dan SUV's! (Er rijden er hier ook belachelijk veel van rond, van Panda's dan, naast BMW en Mercedes. Gewoon praktisch met al die steegjes en geitenpaadjes!)

Enfin, het was een lange maar alles samen wel een leuke rit. Wel een met te weinig speeltuintjes voor de pups. We snappen dat een hoop mensen dit in 2 dagen doen! Nu naar bed en de komende dagen rustig Gjirokaster bezoeken en weer opladen voor dat steegje de stad uit. Ik heb een vermoedden wie het eerste stuk mag gaan rijden 😜!