Macedonië - Ohrid

Hé allemaal,

Vanavond is onze laatste avond in Ohrid, Noord-Macedonië. Ik schrijf jullie nu maar vast omdat we morgen een lange reisdag voor de boeg hebben over naar het schijnt een van de mooiste wegen (qua uitzicht, niet qua wegkwaliteit) van Albanië. Het wordt minstens 5u rijden maar we hebben een aantal tussenstops gepland waarbij we ook nog iets willen zien waardoor het behapbaarderder wordt. We zijn tegelijkertijd benieuwd als een beetje bang.

Eerst Ohrid dus. Ohrid is een leuk maar zeer toeristisch stadje, een beetje vergelijkbaar met een Costa Brava dorpje. We denken dat een zekere tante van de pups het hier erg leuk zou vinden. Wij hebben het hier ook best naar ons zin gehad en het biedt wel iets meer dan zon zuipen ziekenhuis.

De eerste dag wilden we naar een kerkje met uitzicht en vlakbij gelegen strandje wandelen, echter werden we aangesproken in de haven om mee te gaan in een Rode Walvisboot. De onderkant van deze boot is deels van glas waardoor je onder water kunt kijken. Wij vonden het wat overrated maar alles is hier redelijk goedkoop dus fuck it en de pups vonden het erg spannend. Toevallig zaten we tegelijkertijd met een Nederlands-Surinaams gezin uit Oss in de boot (niveau: alle Surinamers zijn lui en ik mag het zeggen want ik ben er één! Was erg gezellig). Zij raden ons aan om via een bepaalde Nederlandse touroperator een dagtrip naar Sveti Naum te boeken. Sveti Naum is één van de twee foto's die je moet maken hier dus wij naar het kantoortje. Trip bleek echter al vol, maar wel een jeepsafari geboekt voor later. Ook konden de mensen van het bureautje ons een mooie route door de stad aangeven waarbij we efficiënt alle belangrijke dingen konden zien en welke niet (er zijn nl. 365 Grieks-Orthodoxe kerkjes hier en nog een paar Moskeeën) en raadde ons een alternatief strandje aan aan de andere kant van de stad. Stranden zijn hier wel kiezelstranden maar de pups hebben zich erg vermaakt en er konden hamburgers, kipnuggets, bier en cocktails besteld worden. Het werd een geslaagde middag... 

Tweede dag hebben we de stad verkend, zonnebril voor Marshall en Skye gekocht in de bazaar, 1000-jaar oude boom geknuffeld, kasteel beklommen, 3 kerken en een klooster gezien en de steegjes verkend. 's Middags hebben we eindelijk voor mama nieuwe slippers gekocht, dat zit zo: mama heeft slippers uit een bepaalde hel op aarde (volgens papa) beginnend met de letter P en rijmend op Tark. Deze slippers hebben blijkbaar emotionele waarde maar in Theth moest het zakmes al een levensverlengende operatie uitvoeren op de linker slipper. Niet veel later was de rechter ook terminaal maar mama was zeer gehecht en nog niet in staat tot euthanasie. Anderhalve week van psychologische praatsessies van Skye, Marshall en papa later hebben we eindelijk de slippers van de beademing af mogen halen en ze op hun laatste reis naar de eeuwige catwalks gestuurt. Mama geeft het niet toe, maar ondertussen loopt ze stiekem al 2 dagen te stralen op haar nieuwe slippers! (en lopen wij 2x zo snel door de stad omdat ze niet iedere 5 stappen losschieten).

Vandaag waren we vroeg op voor de eerder genoemde jeepsafari. 's Ochtends eerst koffie bij de afgesproken pick-up bar, maar de koffie bleek niet sterk genoeg. Na een halve kilometer in de jeep beseften we dat papa / Marshal de zonnebril van Marshal hadden laten liggen bij het koffietentje. Met handen en voeten duidelijk gemaakt aan de aardige-maar-niet-goed-Engelssprekende chauffeur wat het probleem was. Hij gaf aan dat het goed zou komen, blafte wat Orthodox Macedonisch in z'n telefoon en we gingen verder. De off-road tocht door het Nationale Park was heel mooi, bij de eerste stop (het was nog geen half 10) koffie met raki om de moed erin te houden! Hoop uitzichtpunten in de bergen van zowel het Ohrid- als het naastgelegen Prespameer. Als lunch een BBQ met cola, bier en -natuurlijk- meer raki! De pups werden geëntertaint door 2 20/18-jarige dochters van een van de Nederlandse gezinnen die mee waren (hoop Nederlanders en Britten hier), waarvoor wij heel dankbaar waren en de ouders van de dochters ook. We weten nog steeds niet wie wie bezig hield!

Bij de laatste stop hebben we nog een hoop Paragliders zien vertrekken vanaf de berg hier, dat leek ons alle 4 wel leuk om ook eens te doen en gaat dus op de bucketlist (de organisator gaf aan dat zijn eigen zoons al meegingen vanaf 5 en vanaf 13 alleen gingen, dus volgend jaar moet t lukken als we t tegenkomen). 

Einde van de middag weer terug afgezet op t honk, wij navraag doen bij de koffietent van de ochtend naar de zonnebril. Niet te vinden, maar 'kom 's avonds nog even terug' zeiden ze... 's Avonds weer langs, weer niet te vinden, bijna alle hoop verloren. Toen kwam mama op het idee om toch nog even bij de touroperator langs te gaan, misschien dat zij wat wisten (had niets te maken met het nog een keertje extra paraderen door de winkelstraat op de nieuwe witte slippers 'met stevigere zool! Mooi he!'). Daar aangekomen, Marshall durfde er al niet meer in te geloven, haalde de jongedame onder de balie de blauwe zonnebril vandaan! Vertrouwen in de mensheid herstelt en vooroordeel van grote kale criminele balkanmannen ontkracht, waar het tenminste om het helpen van kleine, knappe pups gaat!

Nu ingepakt, morgen op tijd weg want we willen in ieder geval het klooster Sveti Naum nog zien, moeten de grens nog over en hebben nog 3 stops voordat we in Gjirokaster aan gaan komen!

Groetjes!